Poonwa

                 धाकट्या लेकिने (भाड्याची गाडी घेऊन) फ्लोरिडा आणि मोठ्या लेकिने ऑस्टीन्मध्ये स्वत: गाडी चालवुन सगळीकडे फिरविले. त्यांची गाडीची स्पीड आणि गाणी लावणे, गप्पा मारणे, जोक्स सांगणे, मध्येच मला एखादी माहीती सांगणे चालुच असायचे. या प्रवासात अनेक नवीन गाणी (मराठी/हिंदी) ऐकायला मिळाली. त्यांची गाण्याची निवड चांगली आहे असे दिसुन आले. हो, धाकटिने गिटार घेऊन माझी वादन-परंपरा/आवड चालू ठेवलेली बघुन बरे वाटले.( वाजविण्यासाठी वेळ कधी काढणार माहित नाही.)टेक्सासला मराठी माणुस शोधुनही सापडणार नाही. तिच्या राहणयाच्या संकुलात आणि कंपनीतसुद्धा कोणीच नाहीत म्हणे. घरासमोरच पोहण्याचा तलाव असल्यामुळे सगळे मुले-मुली, सहकुटुंब, सह-परिवार ऊन पडले की त्याचा आस्वाद घ्यायला बहुधा सुट्टी असली कि यायचे पण एकही त्यात भारतीय दिसला नाही. इथे फार कमी आणि ठराविक भागातच उत्तर-भारतीय आणि दक्षिण-भारतीय राहतात असे कळले. जास्त मेक्सिकन, अमेरिकन आणि आफ्रिकन लोक आहेत. खरे पाहता मेक्सिको पुर्वी अमेरिकेतच होते,कालांतराने वेगळे झाले. त्यांचा ठसा, इमारतींवर, खाण्या-पिण्यावर आण...

                                       (येलो ॲड सोलो वारी) (YOLO & SOLO TRIP)               कंसातले नामकरण मोठ्या मुलीने या वारीचे वर्णन केले तेव्हा आधी कळलेच नाही. त्याचे उत्तर तिने असे दिले, “यु लव्ह युवर लाईफ आणि सिन्गल/सेल्फ ट्रिप.”(जे एका मोटार कंपनीचे लोगो होता.)याला आता काय म्हणावे हे मला सुचले नाही. ही वारी तशी योगायोगानेच आणि सर्वार्थाने वेगळी अशीच होती. एकतर दोन्ही वेळा पतीदेव बरोबर होते आणि काहीतरी कारण होते यावेळी मात्र मी एकटीच यांच्याशिवाय दोन महिने राहणार होते. याआधी कधी 2 दिवसपण भारतात एकट्याने प्रवास केला नव्हता आणि राहिलेदेखिल नव्हते. दुसरे म्हणजे कार्यालयीन जबाबदारीतुन मुक्त झाले असल्यामुळे कार्यालयाची परवानगी आणि रजा मंजुरी हे प्रकार नव्हते.            थोडी चिंता, भिती आणि उत्सुकता या तिन्ही मिश्रीत भावनेने मी 11.2.25 रोजी प्रवासास सुरुवात केली. “प्रथम ग्रासे मक्षिका पात:” या उक्तीनुसार विमान चक्क 5 त...